Jeśli pomimo upływu lat, wciąż nie czujesz się na swoje 40 lub czterdzieści kilka lat, możesz odsuwać od siebie myśl o menopauzie. Ta jednak prędzej czy później przyjdzie, a wraz z nią ustaną comiesięczne krwawienia. Wcześniej jednak pojawią się zaburzenia miesiączkowania po 40, które mogą przybrać różną formę i jest to naturalną reakcją twojego organizmu na zachodzące w nim procesy.
Nie zawsze jednak tego typu zmiany związane są z okresem przekwitania.
O czym w takim razie mogą świadczyć i na jakie problemy zdrowotne mogą wskazywać?
Zaburzenia miesiączkowania po 40 — możliwe przyczyny
Jako kobieta po czterdziestce powinnaś być szczególnie czujna, gdy chodzi o zmiany zachodzące w twoim organizmie. Zwłaszcza gdy chodzi o hormony i związane z nimi procesy oraz comiesięczne krwawienie. Na co mogą wskazywać zaburzenia miesiączkowania w tym okresie i kiedy warto zgłosić się do swojego ginekologa?
Przeczytaj także: Menopauza to koniec świata? Niekoniecznie
Menopauza — jedna z przyczyn zaburzeń cyklu miesiączkowego
Występująca między 45. a 55. rokiem życia menopauza objawia się na wiele sposobów. Zaburzenia miesiączkowania po 40 mogą w tym czasie przybrać postać:
- skrócenia lub wydłużenia krwawień,
- nieprawidłowych krwawień,
- wydłużania cyklu,
- rzadszych i coraz mniej obfitych miesiączek.
Ostatecznie jednak ustają na dobre. Menopauzie mogą temu towarzyszyć problemy za zasypianiem i wybudzenia nocne, stany lękowe, uderzenia gorąca oraz napady paniki.
Ciąża
Może się też okazać, że opóźniający się okres to nie zwiastun menopauzy, ale znak, że zaszłaś w ciążę. Ta wciąż jest możliwa, pomimo spadku ilości jajeczek i różnych zawirowań hormonalnych. Dlatego, jeśli nie planujesz macierzyństwa, pamiętaj o stosowaniu antykoncepcji jeszcze przez rok po całkowitym ustaniu miesiączki.
Zaburzenia miesiączkowania po 40 z powodu nieprawidłowej pracy tarczycy
Problemy z tarczycą mogą przybrać formę jej niedoczynności oraz nadczynności. Jednym z objawów są zaburzenia miesiączkowania, gdy przy niedoczynności tarczycy dochodzi do zablokowania wydzielania gonadotropin i wtórnego braku miesiączki. Z kolei przy niedoczynności tarczycy może wystąpić wtórny brak miesiączki, nieregularne cykle miesiączkowe lub rzadkie krwawienia okresowe.
Wahania hormonalne
Tego rodzaju przyczyny zaburzeń miesiączkowania wynikają ze spadku poziomu estrogenu i wzrostu gonadotropiny FSH, czyli folikulotropiny, która wytwarzana jest przez przysadkę mózgową. Nie pozostaje to bez wpływu na pęcherzyki jajowe, które z tego powodu dojrzewają szybciej i nie są już tak zdolne do osiągnięcia owulacji, jak wcześniej. To zaś skutkuje nieregularną miesiączką, która może pojawić się nawet z dwumiesięcznym opóźnieniem.
Zespół policystycznych jajników
Innym skutkiem zaburzeń hormonalnych, które niekorzystnie wpływają na pracę jajników, jest zespół policystycznych jajników. Gdy dojrzewająca komórka jajowa nie przedostaje się do jajowodu, co skutkuje brakiem owulacji, pęcherzyki, w których owa komórka dojrzewa, obumierają i zmieniają się w torbiele. Jednym z objawów są zaburzenia miesiączkowania, przyjmujące formę:
- braku miesiączek lub bardzo rzadkich,
- skąpego lub bardzo obfitego krwawienia,
- długotrwałego i silnego PMS.
Endometrioza
Gdy tkanka wyścielająca wnętrze macicy lub łona przedostaje się poza ten obszar i pojawia się w jajnikach, otrzewnej, jajowodzie, szyjce macicy, jelitach, a nawet w pęcherzu moczowym, może to wskazywać na endometriozę. Poza bólem, dolegliwościami jelitowymi, wahaniami nastroju, wzdęciami i chronicznym zmęczeniem, może się objawiać bolesnym i obfitym krwawieniem miesiączkowym ze skrzepami lub bez nich. Zaburzenia miesiączkowania po 40 mogą też przybrać postać krwawień lub plamień przed okresem oraz dłuższą menstruacją i nieregularnym krwawieniem miesiączkowym.
Inne przyczyny
Do innych możliwych przyczyn zaburzeń miesiączkowania po ukończeniu czterdziestego roku życia należą też:
polipy,
choroby nerek,
mięśniaki macicy,
nadżerka,
cukrzyca
torbiele jajnika,
nowotwory złośliwe jajników, szyjki macicy lub macicy.
Zaburzenia miesiączkowania po 40 nie muszą oznaczać wspomnianych tu problemów zdrowotnych. Warto być jednak czujnym i w razie wątpliwości skorzystać z konsultacji ginekologicznej.