Starość nie radość, młodość nie wieczność | INTER-MED

Starość nie radość, młodość nie wieczność

To staropolskie porzekadło pokazuje, jak często zapominamy w młodym wieku o przywarach starości. A przecież czeka nas ona nieuchronnie – przynajmniej tą szczęśliwą część z nas, która do niej dożyje.

Jak się zmieniamy z wiekiem

Choć osobowość oraz psychika człowieka kształtuje się w okresie dorosłości, to na starość może ona ulegać stanom znacznego pogorszenia. W wieku starczym człowiek traci zdolność przystosowania się do nowych sytuacji, umiejętność pozytywnego patrzenia na świat i ludzi raz poczucie humoru. Coraz mniej zaczynają interesować go sprawy ogólne. Również i te, które dotyczą bezpośrednio jego znajomych, czy nawet bliskich.

Choroby wieku starczego zaczynają się zwykle po 65 roku życia

Dodatkowo, na starość człowiek zaczyna dziwić się wielu rzeczom, co prowadzi do ogólnego poczucia przerażenia i przytłoczenia otaczającą go rzeczywistością. Często ludzie zaczynają się wycofywać, a otoczenie nie chce, a nawet w większości nie potrafi, nawiązać z nim kontaktu. Od takiego stanu umysłu starych ludzi jest tylko krok do popadnięcia w depresję, urojenia czy inne zaburzenia psychiczne.

Choroba Alzheimera

Choroba ta jest zwyrodnieniową chorobą mózgu, w przebiegu której dochodzi do powstania zaburzeń wyższych funkcji umysłowych, takich jak pamięć, mowa czy myślenie abstrakcyjne.

Do czynników wpływających na rozwój Alzheimera zalicza się:

  • starczy wiek, czyli taki po przekroczeniu 65-go roku życia,
  • niski poziom wykształcenia
  • cukrzyca
  • czynniki genetyczne – jeśli w najbliższej rodzinie stwierdzono ten zespół chorobowy

Zdarza się również, że choroba Alzheimera zaczyna się rozwijać u osób, które były świadkami silnych przeżyć traumatycznych lub były poddane działaniu mocnego oraz długotrwałego stresu.

Objawy choroby Alzheimera

Początkowo objawy zaburzenia tego rodzaju mogą przypominać nerwice oraz stany lękowe. Z czasem do objawów podstawowych zaczynają dołączać się również inne, związane z zaburzeniami pamięci. Dodatkowo, dochodzi także do upośledzenia zdolności do pracy oraz pojawienie się zaburzeń afatycznych, czyli związanych z funkcjami językowymi. Do wczesnych objawów choroby Alzheimera należą również zaburzenia orientacji wzrokowo-przestrzennej.

W późniejszym etapie powoli zaczyna rozwijać się również zespół otępienny, który z biegiem czasu prowadzi do całkowitej bezradności chorych. Pacjenci mogą mieć coraz większy problem z zapamiętaniem nowych rzeczy, często jednak bardzo dokładnie pamiętają fakty, i to bardzo dokładnie, z zamierzchłej przeszłości.

Chorzy stają się również agresywni w zachowaniu w stosunku do innych osób. Z racji zaburzeń rytmu snu i czuwania dochodzi również do nadmiernej drażliwości. Zdarzają się też omamy – chorzy widzą oraz słyszą osoby, których nie ma w pobliżu.

Choroba Alzheimera jest nieuleczalna, lecz można ją spowolnić w rozwoju

W schyłkowej fazie choroby Alzheimera, pacjent nie jest w stanie samodzielnie funkcjonować oraz nie potrafi wykonywać codziennych czynności. Chorzy zaczynają mieć również problemy z poruszaniem się, a także są bardziej narażeni na różnego rodzaju upadki. Coraz więcej czasu spędzają również w łóżku, przez co pojawiają się problemy z utrzymaniem moczu oraz stolca, a także z połykaniem.

Leczenie choroby Alzheimera

Przy obecnym stanie wiedzy, choroba Alzheimera jest nieuleczalna. Można ją jednak spowolnić w rozwoju, stosując odpowiednią farmakologię oraz będąc wsparciem dla chorego.

W kwestii farmakologicznej stosuje się leki antydepresyjne, ponieważ depresja często towarzyszy chorobie. Dodatkowo, w czasie leczenia wykorzystuje się również leki neuropletyczne po to, aby opanować zaburzenia zachowania, takie jak agresja, bezsenność czy nadmierne pobudzenie. Jako leki wspomagające stosuje się również nicergolinę, witaminę E i lecytynę.

Rokowanie w przebiegu Alzheimera jest niepomyślne. W czasie trwania, zazwyczaj z powodu powikłań, dochodzi do śmierci pacjenta. W ostatnim okresie życia chorzy wymagają stałej opieki rodziny.

Ważne, aby opiekun był empatyczny oraz bardzo wyrozumiały dla pacjenta. Zaleca się skorzystanie z profesjonalnej opieki lub specjalistycznego domu opieki, gdzie pacjent będzie miał zapewnioną fachową pomoc.

Jeżeli zauważasz jakiekolwiek objawy u kogoś z bliskich skontaktuj się z naszą rejestracją: neurolog w Katowicach, neurolog w Olkuszu lub poradnia neurologiczna w Będzinie prowadzą terapię osób z chorobą Alzheimera.

Demencja starcza

Demencja starcza jest terminem parasolowym grupy objawów związanym z występowaniem otępienia. Charakteryzuje się obniżeniem sprawności poznawczej oraz umysłowej. Choroba na zazwyczaj przewlekły charakter i postępujący przebieg. Występuję przy niej zaburzenia licznych wyższych funkcji korowych.

Objawy demencji starczej

Warunkiem koniecznym rozpoznania demencji starczej jest stwierdzenie występowania zaburzeń poznawczych. Zalicza się do nich problem z pamięcią krótkotrwałą. Chory na pierwszym etapie zapomina o tym, co wydarzyło się kilka dni temu, a w zaawansowanym stadium nie pamięta tego, co działo się kilka czy kilkanaście minut wcześniej.

Dodatkowo, u pacjentów występują także zaburzenia orientacji czasowo-przestrzennej związane z pogorszeniem pamięci krótkotrwałej. W początkowych etapach otępienia mogą przykładowo występować problemy z określeniem daty, później chory może gubić się w dobrze znanej okolicy. U osób zaawansowaną demencją starczą pojawiają się problemy z rozpoznawaniem ludzi, nawet bliskich osób.

Kolejnym objawami demencji starczej jest agresja, która może pojawiać się na różnych etapach choroby, jak i zaburzeniami w rozpoznawaniu mowy i wymowy. Dodatkowo, chorzy mają trudności w nazywaniu przedmiotów oraz trudności w uczeniu się nowych rzeczy.

U pacjentów występują również zaburzenia związane z postrzeganiem rzeczywistości oraz oceny sytuacji. Często osoba chora nie potrafi ubrać się stosowanie do warunków pogodowych oraz nie dostrzega zagrożenia w potencjalnie niebezpiecznych sytuacjach.

Centra Medyczne INTER-MED w Będzinie, Katowicach i Olkuszu zajmują się leczeniem chorób wieku starczego.

Leczenie demencji starczej

Choroby wieku starczego a zwłaszcza demencja są nieuleczalne. Demencja starcza wynika z fizycznych zmian zachodzących w mózgu chorego. Współczesne metody leczenia są w stanie jedynie poprawić standard życia osób chorych. Leczenie demencji starczej odbywa się dwutorowo, czyli farmakologicznie oraz z zastosowaniem treningu mózgu. Ćwiczenia powinno się rozpocząć jak najwcześniej, gdy tylko pojawiają się pierwsze objawy demencji.

W farmakologicznym leczeniu demencji starczej stosuje się memantynę, czyli stymulator ośrodkowego układu nerwowego pobudzający działanie obszarów mózgu odpowiedzialnych za funkcjonowanie pamięci oraz świadomości. Leczenie uzupełnia się ekstraktem z miłorzębu japońskiego, witaminą E i selegliną.

Choroby wieku starczego - opieka nad seniorem jest niezwykle ważna

Trening ćwiczenia mózgu powinien polegać na jego stymulacji poprzez odbywającej się poprzez czytanie książek, rozwiązywanie zadań szaradziarskich, czy graniu w karty bądź w gry planszowe. W zaawansowanym stadium demencji starczej stosuje się jedynie metody farmakologiczne.

Urojenia w podeszłym wieku

Na starość zaczynają się również problemy z racjonalnym myśleniem i zauważaniem związku przyczynowo-skutkowego. Osoby cierpiące na urojenia przepełnia lęk, który często idzie w parze z agresją wobec bliskich. Chory czuje się zagrożony i staje się uciążliwy dla otoczenia. Urojenia już na początkowym etapie, trzeba odpowiednio leczyć. Pomocna jest w tym psychoterapia, która pomaga wyzbyć się przekonania, że otaczający świat jest zagrożeniem dla chorego.

W naszej poradni psychiatrycznej w Będzinie lub w Katowicach uzyskasz fachową pomoc psychiatryczną dla osób z wszelkimi dolegliwościami wieku starczego.

Odwołaj wizytę

[recaptcha]