Wypadanie odbytnicy, polega na przemieszczeniu się fragmentu jelita grubego (odbytnicy) przez kanał odbytu i odbyt. Wyróżnia się trzy główne postaci wypadania odbytnicy:

  • wypadanie całkowite (pełnościenne) – przemieszczenie wszystkich warstw ściany odbytnicy przez odbyt (błony śluzowej, mięśni),
  • wypadanie częściowe – przemieszczenie fragmentu błony śluzowej odbytnicy,

wypadanie wewnętrzne (ukryte, wgłobienie odbytniczo-odbytowe) – wgłobienie jednego odcinka jelita w drugi, któremu nie towarzyszy przemieszczenie odbytnicy poza odbyt.

Przyczyny wypadania odbytnicy nie zostały w pełni poznane.

Wśród przyczyn wypadania odbytnicy u dzieci, wymienia się przewlekłe zaparcia i towarzyszący im zwiększony wysiłek w czasie defekacji. Dzieci cierpiące na mukowiscydozę, również są bardziej podatne na wystąpienie choroby, ze względu na przewlekły kaszel, który powoduje wzrost ciśnienia w jamie brzusznej.

Wypadanie śluzówki odbytnicy u dorosłych, często związane jest z obecnością dużych żylaków odbytu (hemoroidów). U osób starszych (głównie u starszych kobiet, które stanowią największą grupę pacjentów, cierpiących z powodu wypadania odbytnicy), czynnikiem sprzyjającym wystąpieniu choroby, może być znaczna utrata masy ciała, co w połączeniu z osłabieniem mięśni miednicy i okolicy odbytu, powoduje zmniejszenie podparcia dla odbytnicy. U niektórych pacjentek, obecność objawów może być związana z przebytym niegdyś urazem okołoporodowym.

Za główne przyczyny wypadania odbytnicy u osób młodych, uznaje się przewlekłe zaparcia oraz wysił-kowe oddawanie stolca. Wystąpieniu wypadania odbytnicy, sprzyjają również takie stany jak urazy oraz guzy kręgosłupa i rdzenia kręgowego, zaburzenia psychiatryczne, stwardnienie rozsiane (SM).

W początkowej fazie choroby, wypadanie odbytnicy towarzyszy defekacji. W miarę postępu dolegliwości, objawy nasilają się i mogą towarzyszyć sytuacjom, przebiegającym ze zwiększonym ciśnieniem wewnątrz jamy brzusznej, takim jak kichanie, kaszel, parcie na stolec. W przypadku braku odpowiedniego leczenia choroby, wypadanie odbytnicy może następować spontanicznie, bez uchwytnej przyczyny.

Choroba może objawiać się:

  • krwawieniem, które spowodowane jest uszkodzeniami wynicowującej się błony śluzowej odbytnicy,
  • wydalaniem zwiększonych ilości śluzu,
  • zaparciami,
  • nietrzymaniem moczu i stolca,
  • pacjent może odczuwać dolegliwości bólowe, a także częstsze niż zwykle parcia na stolec,
  • nierzadkim objawem jest uczycie niepełnego wypróżnienia.

Podstawową metodą diagnostyczną wypadania odbytu, jest badanie przez odbyt (per rectum). W czasie badania, stwierdza się obniżone napięcie zwieracza odbytu, natomiast w czasie parcia na stolec, obserwuje się wypadanie odbytnicy. Badanie rektoskopowe, pozwala na ocenę ok. 20-centymetrowego odcinka jelita grubego, za pomocą specjalnego wziernika. Rektoskopia wykonana u pacjenta cierpiącego z powodu wy-padania odbytnicy, może uwidocznić miejsce wgłobienia, obecność stanu zapalnego lub uszkodzenia bło-ny śluzowej.

U pacjentów dorosłych, kwalifikowanych do operacyjnego leczenia wypadania odbytnicy, wykonywana jest kolonoskopia (badanie endoskopowe jelita grubego), w celu dokładnej oceny całego jelita grubego. W niektórych przypadkach, wskazane jest wykonanie tzw. testu Hintona, który pozwala na ocenę szybkości pasażu jelitowego. Polega on na doustnym podawaniu przez kilka dni specjalnych znaczników, które na-stępnie uwidaczniane są w badaniu radiologicznym.

Różnicowanie wypadania odbytnicy

Objawy podobne do tych, obserwowanych na skutek wypadania odbytnicy, mogą być w istocie innymi jednostkami chorobowymi.

Wypadanie odbytnicy, różnicowane jest z:

  • dużymi hemoroidami (żylakami odbytu),
  • guzem odbytnicy, przemieszczającym się przez odbyt,
  • kłykcinami okolicy odbytu,
  • nieprawidłową morfologią okolicy krocza,
  • polipami odbytu.

Na postawie objawów klinicznych, wypadanie odbytu powinno być również różnicowane z chorobami zapalnymi jelit.

Korzyści

Zalety operacji wykonanej metodą laparoskopową, zależą w głównej mierze od ogólnego stanu zdrowia pacjenta. Należą do nich:

  • krótszy pobyt w szpitalu,
  • mniejszy ból pooperacyjny,
  • szybszy powrót do normalnej diety i aktywności życiowej,
  • lepszy efekt kosmetyczny.

Przygotowanie do zabiegu

Gdy pacjent zostanie zakwalifikowany do operacji, poddawany jest rutynowym badaniom,  oceniającym jego ogólny stan. Poza tym:

  • dzień przed zabiegiem należy wypić specjalny roztwór przeczyszczający, w celu starannego oczyszczenia jelita grubego,
  • kilka dni przed operacją, należy odstawić leki zaburzające krzepnięcie krwi (witaminę E, aspirynę) oraz leki przeciwzapalne.

Rektopeksja – zabieg

Laparoskopowo wykonuje się rektopeksję przy użyciu siatki. Zalety tej metody to:

  • zmniejszenie bólu,
  • skrócenie okresu hospitalizacji,
  • mniejsze rany pooperacyjne,
  • wcześniejszy powrót funkcji jelita grubego
  • szybszy powrót chorego do zdrowia.

Rektopeksja jest to ufiksowanie odbytnicy, polegające na umocowaniu odbytnicy do okostnej powierzchni kości krzyżowej, za pomocą pojedynczych szwów, a także niewchłanialnych siatek. Nawroty po zabie-gach rektopeksji wynoszą od 2 do 10%.

Rekonwalescencja

Po operacji konieczna jest zmiana diety i unormowanie wypróżnień. Zaleca się spożywanie pokarmów bogatych w błonnik oraz picie co najmniej dwóch litrów płynów dziennie.

Cena zabiegu

12 000 – 15 000 zł

Zadzwoń dzisiaj:

Jeżeli dostrzegasz u siebie jakiekolwiek objawy wypadania odbytu zarejestruj się na konsultację do proktologa, który dokona kwalifikacji do zabiegu.